آخرین‌حرف‌ها‌...

دوم : چقدر سخت شده نوشتن ! فقط ۳ هفته ننوشتم ها!

سوم : این یه پستِ طولانی میشه احتمالا! اما آخرین پستِ ... تحمل بفرمایید!

از اول اردیبهشت دیگه وبلاگم به قول شماها لود نمی‌شد... یعنی چیزی توش نمی‌دیدین٬ فقط موسیقی‌اش رو می‌شنیدین...
بعضی از دوستان پی‌گیر قضیه شدن که ماجرا چیه... منم یا سربالا یا سرپایین(!) یه جوابی می‌دادم... تا اینکه یکی از دوستان برای دومین بار تو ایمیلش این موضوع رو مطرح کرد و گفت: "متاسفانه من نمیتوانم وبلاگ شما را ببینم و کماکان همان مشکل لود شدن صفحه وجود دارد ..."
منم دیگه نمی‌تونستم از جواب دادن فرار کنم٬ براشون نوشتم:
"در مورد وبلاگم : به خودتون زحمت ندید ... اون باز نمیشه ، چون من سعی کردم بکشمش ... ولی هنوز نمرده ... فعلا تو کماست ! "

ایشون هم در جواب گفتن:

"دوست من سلام

شما حق ندارید به همین راحتی وبلاگ تان را در کما قرار دهید این یک کار غیر اخلاقی است چون وقتی شما یک چیزی را به اشتراک میگذارید و دیگران را در آن سهیم میکنید سر خود نمیتوانید به جای دیگران هم تصمیم بگیرید

این یک نوع خودخواهی است

در واقع شما به خوانندگان این وبلاگ توهین کردید

لطفا در این مورد فکر کنید"

‌
ناراحت شدم از اینکه باعث شدم این حس بد برای ایشون به وجود بیاد... براشون دلیل تعطیل کردن وبلاگم رو تقریبا به طور مفصل توضیح دادم که آوردنش تو این پست باعث خیلی خیلی طولانی شدنش می‌شد اما اگه کسی کنجکاو ِ می‌تونه بره اینجا و بخوندش...

بعد از اون ایشون دوباره ایمیل زدن و توضیحاتی در مورد تجربه‌های خودشون دادن که فکر نمی‌کنم گذاشتنش اینجا درست یا لازم باشه... اما بعد از اون رفتم تو فکر ... جمله‌ی "لطفا در این مورد فکر کنید"شون مجبورم می‌کرد بیشتر به موضوع فکر کنم... و از خودم فاصله بگیرم و دوباره به قضیه نگاه کنم...

همون طور که اینجا گفتم دیگه از این طور نوشتن خسته شده بودم... می‌خواستم تو یاهو‌۳۶۰‌ام بنویسم که همه‌ی Friend‌هام منُ تو دنیای واقعی(یا فیزیکی) می‌شناختن... می‌خواستم صادقانه و بدون هیچ پرده‌پوشی‌ای از خودم بنویسم و «خود‌گشودگی» رو تمرین کنم... می‌خواستم از وبلاگ‌نویسی ــ حداقل برای مدتی ــ فاصله بگیرم ... از دروغ‌های اینجا حالم بهم می‌خورد... و از بی‌اعتمادی‌هاش...
دلم «واقعیت» می‌خواست... دنیای واقعی.. دوست‌های واقعی.. اعتمادهای واقعی...

به خودم گفتم: باشه ٬ قبول... اما اینجا هم بنویس ٬ با همون غلظتی از واقعیت که دوست داری... مگه نمی‌خوای خودگشودگی رو تمرین کنی؟ خب شروع کن... چیکار داری به اینکه حرفات رو باور می‌کنن یا نه٬ تو کار خودت رو بکن... چیکار داری به اینکه اونا واقعی هستن یا نه٬ تو خودِ واقعی‌ات باش...

خب... «خودم» راست می‌گفت!
اگه تا امروز با اسم مستعار می‌نوشتم و یه چیزهایی رو پنهان می‌کردم به خاطر فکرهای تو کله‌ام بود... به خاطر به مرگ فکر کردن‌هام (رُک‌اش میشه خودکشی!)... اما دیگه تصمیم ندارم چنین کاری کنم...

خب یه مدت خیلی جدی تصمیم‌اش رو داشتم٬ حالا دیگه ندارم؛ چی می‌گی؟!!

مگه این همه آدم از زندگی ناامید نمی‌شن٬ منم یکی‌اش...
نمی‌تونستم دیگه ادامه بدم ٬ می‌خواستم برم ٬ اما دیدم اگه خدایی باشه جوابی ندارم بهش بدم...!
هرچی می‌خواستم بگم ٬ در مقابل اون قانع کننده نبود... هر دلیلی می‌خواستم بیارم ناشی از نادیده گرفتن اون و شرک ورزیدن بهش بود...

نتونستم...

اگر چه تحمل «بودن» خیلی سختِ... اگرچه درد «بودن» خیلی زیادِ... اما اگه اون باشه برام خیلی مهم ِ... نمی‌تونم به همین سادگی از قضیه بگذرم...
اگرم نباشه که چند سال این ور٬ اون ور٬ فرق زیادی نمی‌کنه تو رسیدن به نیستی ابدی...

پس می‌مونم و به دنبال حقیقت می‌گردم...
می‌مونم و تحمل می‌کنم...

و این شد که موندن رو به خودم قبولوندم!

‌
خب ٬ حالا برای چی باید پنهانی بنویسم؟!

با اسم و مشخصات واقعی خودم می‌نویسم... با همه‌ی واقعیتم...

من نه سیاسی می‌نویسم که برام مشکلی پیش بیاد٬ نه آدم مشهور و مهمی‌ام که با نوشتن واقعیت زندگی‌ام دچار دردسر بشم... پس می‌نویسم...

شایدم یه روزی حس کنم کار اشتباهی ِ... باشه٬ اون وقت دیگه نمی‌نویسم؛ ولی الان همون‌طوری عمل می‌کنم که فکر می‌کنم درستِ...

می‌نویسم٬ اما نه تو این وبلاگ... این وبلاگ مال آخرین حرف‌های قبل از رفتن بود... اون حرف‌ها٬ شروعی جدید می‌خواد... تو یه خونه‌ی نو!

آدرس وبلاگ جدیدم رو دقیقا یک ماه دیگه٬ یعنی ۲۲ خرداد٬ میذارم اینجا... دوست داشتین تشریف بیارین...

فعلا همین ... اگه چیز دیگه‌ای یادم اومد پی‌نوشت میذارم...

پ ن ۱ : کسی می‌تونه تو تغییراتی که می‌خوام تو قالب بلاگ اسکای بدم بهم کمک کنه؟
یه ذره باید وقت بذاره راهنمایی‌ام کنه ...

پ ن ۲ : ذهن خسته‌ام پر از حرفِ ... اما وقتی بهش می‌گم بگو٬ همه جاش ساکت میشه ...

پ ن ۳ : عادت دارین قبل از بیدار شدن خورشید خانوم بیدار بشین؟!
            حالا جدی جدی باید یه وبلاگ جدید بسازم و آدرسش رو بذارم اینجا؟!
           قبل از بیدار شدن خورشید خانوم؟!؟
            حالا چه عجله ای ِ؟! بذارین خورشید خانوم صبحونه‌‌اش رو بخوره ٬ بعــــد...!!!

پ ن ۴: خب ... بفرمایین٬ اینم خونه‌ی جدید : http://open-area.blogsky.com